خاطراتی از استاد زنده یاد عبدالحسین یادگاری

22 03 2010

خاطراتی از استاد زنده یاد عبدالحسین یادگاری
با کمال تأسف خبردرگذشت استاد گرانقدر عبدالحسین یادگاری و تعدادی از اعضای خانواده اش در یک حادثه رانندگی دریافت شد. درگذشت استاد یادگاری، استاد و متخصص زبان و ادبیات انگلیسی،ضایعه بزرگ و جبران ناپذیری برای مردم ایران، ملّت بلوچ وتمام بلوچستان است. استاد یادگاری نه تنها استاد زبان انگلیسی بود بلکه شناخت و دانش علمی عمیق و گسترده ای از زبان مادری خویش داشت و یکی از صاحبنظران زبان، ادبیات و فرهنگ بلوچ بشمار می رفت. استاد یادگاری معلمی دلسوز، با سواد و دانش گسترده، پداگوژی ماهر و دارای سرشتی انسانی بود که شاگردان او را با او دوست می کرد. همانند بسیار زیادی از تحصیلکرده های استان، من نیز از شاگردان استاد بوده ام و از دانش ایشان مستفیض گشته ام و در همین رابطه خاطراتی زیبا، آموزنده و فراموش نشدنی دارم که نقل خواهم نمود.
اولین آشنایی من با استاد یادگاری در دبیرستان داریوش در ایرانشهر صورت گرفت. دراین زمان (سال 1356) یادگاری دبیر زبان انگلیسی بود و من هم دانش آموز سال سوٌم رشته علوم تجربی که تازه از مشهد به ایرانشهر آمده بودم. در آن زمان رابطه معلٌم و دانش آموز بسیار پر طنش و مصنوعی بود امٌا من چند کلاس را بخاطر دارم که در درجه اوٌل بخاطر مهارت علمی و پداگوژیکی و در درجۀ دوٌم رفتار دوستانه معٌلمین آنها بسیار دوست داشتم و سعی می کردم که غیبت نکنم و همیشه سؤال داشته باشم. یکی از این کلاسها کلاس زبان انگلیسی بود که استاد یادگاری تدریس می کردند و دیگری کلاس شیمی بود که استاد گرامی حاج آقا غمشاد کردی دبیر آن بودند. استاد یادگاری با چیره دستی و مهارتی که در زبان انگلیسی داشت کوشش می کرد که دستور زبان انگلیسی را با مثالهایی از زندگی روزمرٌه ما به ما یاد بدهد و بسیار اتفاٌق می افتاد که این مثالها باعث وجد و خنده ما می شد. امٌا همین باعث می شد تا ما کلمات مشکل و به نظر ما غیر قابل استفاده را یاد بگیریم. تشویق روش دیگر یادگاری برای یاد دادن بود. بیاد دارم که روزی استاد سرِ مرٌتب کردن جملات بهمریخته انگلیسی با من شرط بست. با همان لهن همیشه طنزآمیز امٌا دوستانه اش بمن گفت«بچء (بچٌه را بلوجی می گفت)، اگر توانستی این جملات را مرتٌب کنی جایزه می گیری». من هم که جملات را مرتٌب کردم خواستار جایزه شدم که او هم به قول خود وفا کرد. بعد از پایان دبیرستان من برای ادامه تحصیل به خارج از کشور رفتم و از قضا احتیاج به کمک استاد در رابطه با یک گواهی به زبان انگلیسی پیدا کردم. استاد از اینکه مرا در حال ادامه تحصیل دید بسیار وجد زده شدو با همکاری رئیس دبیرستان وقت مرحوم عزیزالله درسته گواهی مورد لزوم من را فراهم نمودند. او از من قول گرفت تا بالاترین مدارج تحصیلی را حاصل ننموده ام دست از تحصیل بر ندارم.
سوٌمین تماس من با استاد زمانی صورت گرفت که استاد سخت مشغول فعٌالیتهای ادبی در زمینه رشد و معرفی زبان بلوچی به جوامع اروپایی بود. سال 2000 میلادی بود و من که در این زمان در مرکز بین المللی تحقیقات سرطان در فرانسه مشغول گزراندن دورۀ فوق دکترا بودم خبر شدم که استاد به سوئد تشریف آورده اند. بلافاصله تلفنی با ایشان تماس گرفتم. با وجود اینکه چندین سال از آخرین ملاقاتمان گذشته بود فورأ صدایم را شناخت و گویا منتظر تلفن من بود. بدون مقٌدمه از من پرسید که آیا درست است که می گویند تو دکترای ات را گرفته ای و در سازمان بهداشت جهانی کار می کنی؟ گفتم که من مدیون زحمات شما هستم و بلی اکنون مشغول دورۀ فوق دکترا هستم. استاد گفت که شما به ملٌت بلوچ مدیون هستید نه به من، من فقط وظیفه ملٌی و اخلاقی خود را انجام داده ام. او به دعوت پروفسور کارینا جهانی و دانشگاه اوپسالا برای ایراد سخنرانی به استکهلم در سوئد آمده بود. به من گفت که قصد دارد بقیه عمرش را صرف شناخت، تحقیق و شناسایی زبان مادری اش یعنی بلوچی نماید و در این راه شناختش از زبان انگلیسی به او کمک فراوانی خواهد نمود.
آخرین ملاقاتمان در منزل من در اسلو (نروژ) انجام گرفت. این شب یکی از پربارترین و ارزشمندترین شبهای زندگی من بود که خاطراتی نادر با حضور اساتیدی بزرگ همچون استاد یادگاری و استاد عباس پروین وموسییقی دلنشین هنرمند بزرگ عبدالرحمان سوریزهی و شرکت دوستان گرامی دیگر بر جای گذاشته است. استاد یادگاری به همراه مرحوم استاد پروین و چندین تن از نخبگان و اساتید برای ایراد سخنرانی به استکهلم (سوئد) تشریف آورده بودند. سخنرانی استاد یادگاری در این کنفرانس و کنفرانس قبلی تاثیرات مثبت زیادی در شرکت کنندگان و خوانندگان موضوعات کنفرانس گذاشته بود. شرکت فعٌال استاد در شناخت، شناسایی، تحقیق و بحثهای زبان و فرهنگ ملٌت بلوچ باعث دلگرمی و تشویق و اعتماد به نفس بلوچهای مقیم خارج از کشور بود. استاد پروین هم اندکی کوتاه پس از بازگشت از این سفر بعلت بیماری سرطان درگذشت. درگذشت این دو استاد خلأ پر نشدنی در فضای ادبی ایران و بخصوص ادبیات بلوچ بر جا گذاشته است که امیدواریم نسل کنونی و آینده جوانان بلوچ به آرمانهای این دو انسان دلسوز و با دانش که چیزی بجز اندیشه و کسب علم و آگاهی نبود وفادار مانده و راه نا تمام ایشان را ادامه دهند. یاد استاد گرامی عبدالحسین یادگاری و استاد برجسته عباس پروین گرامی باد.
با احترام و درود فراوان
دکتر شنبه زین الٌدینی ـ نروژ
برگرفته از وبلاگ پهره

Advertisements

کارها

Information

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: