نامه مادر «ستار بهشتی» به گروگانگیران

31 03 2014

satar-gooharنامه مادر «ستار بهشتی» به گروگانگیران
فرزندان بلوچم،
ثروتمندان و زور مداران، اگر بتوانند هر چه را انکار کنند، هرگز نمی توانند » مادران» را انکار کنند. چون انکار مادران، انکار انسانیت است. ومن، یک مادر داغدیده و داغدارم. مادری که جلوی چشمش پسر جوانش را بردند و او را زدند و کشتند و همه مسئولان خونش را انکار کردند.

من چیزهایی از رنج ها و کمبودهای شما در استان های محروم شنیده ام. منِ مادر اگر به شما در باره ظلم ها و کم کاری هایی که بر شما روا داشته شده حق بدهم، هرگز به شما حق نمی دهم برای رسیدن به خواسته هایتان، فرزندان ما را یک به یک بکشید. شاید کسی نداند که من یکسال و پنج ماه است که هر روز به سرقبر پسرم می روم. همه مردم این روزها به سراغ زندگی خودشان رفته اند اما من هر روز می روم سر قبر پسرم. شاید به این دلیل که همه مردم مرگ یک جوان را فراموش می کنند بجز مادرش.

فرزندان بلوچم،

و ای شماهایی که این سربازان را گروگان گرفته اید، راضی نشوید مادران دیگری به داغ من و به داغ مادرانی مثل من دچار شوند. ستار مرا بی گناه بردند و زدند و کشتند و جگر مرا سوختند. اکنون این مادر ستار است که دست به دامان شما شده است. مادری که جگر لخته لخته اش را در دست گرفته و به شما التماس می کند. بیایید و به ما و به همه مردم جهان نشان بدهید که آنقدر در دل شماها روشنایی هست که التماس یک مادر را بشنوید.

نشان بدهید که مردان بزرگ، از هر چه بگذرند، از سوز مادران نمی گذرند. پسران ما را که هموطنان بی گناه خود شما هستند آزاد کنید. ما هم قول می دهیم که برای آبادانی مناطق محروم و رفع محرومیت ها در کنار شما باشیم. نشان بدهید که سوز ما را می فهمید. نشان بدهید که روی هرکس را زمین بیندازید، روی مادران را زمین نمی اندازید. چرا که همه شما مادر دارید و مادرانتان را دوست دارید.

گوهر عشقی ( مادر ستار بهشتی )
یازده فرورودین یکهزار سیصد و نود و سه – شهرستان رباط کریم

******************************************************
مادر محترم ستار بهشتی :
آدرس نامه ی دو پهلو و چند منظوره تان ، اشتباه استٰ بهتر بود نامه ی تان را به آدرس ،اعضای گروهک جیش العدل می فرستادید نه فرزندان قوم بلوچ، زیرا :
سرزمینم سرزمین کوچ و کوچ
سرزمین راد مردان بلوچ
مردمی از نسل پاک آریا
سفره شان خالی ز هر رنگ و ریا!
آری ، سرزمین من جایی است که گرچه مردمانش سالهاست به گناه نکرده محکومند و آنها را با گروگانگیرها و وحشی ها ،وهابیون …جمع می زنند و از این طریق مورد ظلم واقع شده اند اما هرگز مظلوم کشی نکرده اند. و نخواهند کرد زیرا در مرام این قوم ایرانی اصیل ،کشتن افراد بیگناه و استفاده از سلاح برای دفاع از حقوق قانونی، جایی ندارد.
سرکار خانم عشقی ،
درسرزمین من نه تنها روی مادران را بر زمین نمی اندازند بلکه به حرمت چادر زنان شان، حتی از خون برادرشان هم می گذرند !
مادرم ،سرزمین من سرزمین مردانگی ،مهربانی و همدلی است. و این تهمت و وصله بر مردم سرزمین آریایی من روا نمی باشد گرچه سالهاست برخی از افراد سعی می کنند چهره ی قوم مرا مخدوش کنند.
مادر عزیز ، ما خاک پای همه ی مادران به ویژه مادران گروگان های عزیزمان هستیم. اما هرگز به شما اجازه نخواهیم داد که با ابراز احساسات بدون اندیشه و تامل خود ،با احساسات نه تنها مادران بلوچ ،بلکه پدران و فرزندان یک قوم ،با جمع بستن شان با زورمندان وگروهک جیش العدل بازی کنید!! بهتر بود کمی مطالعه می کردید آنگاه در می یافتید که این گروهک که بازیافتی گروهک جندالله است نه تنها مدافع حقوق مردم بلوچ نیست بلکه با چنین رفتارهایی وتغییر نگرش مردم نسبت به قوم بلوچ، دشمن ما هم هست. به نظر شما گروهی که توسط آن ، کودکان،پیرمردان و حدود چهل نفر از بلوچ و فارس در یک عملیات انتحاری شهید شده باشند مدافع حقوق شان هست یا دشمن شان !!!نه مادر عزیز ، اینها به نام ما آدم می کشند و به دنبال منافع خود هستند . نه فارسند نه بلوچ ،نه شیعه هستند نه سنی اصلا اینها از انسانیت بویی نبرده اند!
در ضمن این سربازان که شما آنها را فرزندان خود خوانده اید ومارا در مقابل خود می بینید. فرزندان ایران و برادران ما هستند ما هم به نوبه ی خود نگران آنها هستیم و از این وضعیت پیش آمده خیلی بیشتر از شما رنج می بریم! همدردی خود را با خانواده ی شهید دانایی فر اعلام نموده ،برای آزادی دیگر گروگان هایمان ، دعا می کنیم و امیدواریم هرچه سریعتر به آغوش خانواده ی شان برگردنند!!!
با احترام
سارا خوشخوی
************************************************************
فقط چند لحظه وقت بگذارید و بخوانید؛

آقایان جیش العدل مردم ایران را داغدار تر نکنید!

«نکشید»، «اعدام نکنید»، «آزاد کنید»، اینها جمله ای است که ما بارها و بارها خطاب به مسولان جمهوری اسلامی نوشته ایم ولی آنها کشتند، اعدام کردند، زندانی کردند و اصلا توجهی به کمپین ها و نامه ها و درخواست های مان نکردند.

برای من به عنوان یک خبرنگار که بارها با خانواده های زیادی حرف زده ام، مادر مادر است و پدر، پدر…هیچ خانواده ای نباید قربانی خشونت باشد و بی خبر گذاشتن خانواده ها از وضعیت فرزندان شان عین بی رحمی و جنایت است.

بارها با خانواده های اقلیت های مذهبی گفتگو کرده ام که می گویند فرزندشان به دلیل عقیده و بدون هیچ وکیل و دادگاه عادلانه ای در زندان هستند و آنها اجازه ملاقات ندارند و اصلا نمی دانند که چه قرار است بر سر زندانی شان بیاید.

بارها با شهروندان بلوچ و کرد و ترک و عرب و شهروندان دیگر ایرانی حرف زده ام که می گویند اعضای خانواده شان بدون داشتن حق وکیل و در دادگاه های چند دقیقه ای محکوم به اعدام شده اند بدون آنکه بدانند دقیقا اتهام شان چیست و فقط به صورت کلی می گویند محاربه و اقدام علیه امنیت ملی.

بارها با خانواده هایی حرف زدم که می گویند فرزندان شان اعدام شدند اما حتی جنازه شان را هم به آنها پس از اعدام تحویل نداده اند تا یک گور برای گریه کردن داشته باشند.

بارها با خانواده هایی حرف زده ام که می گویند فرزندان اعدام شدگان هم بعدها در سیستم گزینش و استخدامی حذف و از دانشگاه و تحصیل و حقوق ساده اجتماعی محروم می شوند و این چرخه حذف همچنان از پدران به فرزندان و دیگر بستگان به ارث می رسد.

بارها با خانواده هایی گفتگو کردم که التماس می کنند مردم کمک شان کنند تا جلوی اعدام اعضای خانواده شان گرفته شود و به آنها اجازه داشتن وکیل و دفاع داده شود اما این صدا شنیده نشد و مردم به خاطر ترس از اتهاماتِ بزرگی که روی پرونده این افراد بوده معمولا سکوت می کنند و سپس حتی اعدام شان هم در سکوت رسانه ای برگزار می شود.

با یک زندانی حرف زدم که بیست سال بدون داشتن حق وکیل مستقل هنوز در زندان است و اساسا مسولان دستگاه قضایی و افکار عمومی و حتی بخش هایی از خانواده اش ( به گفته خود زندانی) او را فراموش کردند در حالی که این زندانی در هیچ ترور و خشونتی نقش نداشت ولی بیست سال در زندان ماند هیچ کسی حاضر نشد پرونده او را بازبینی و حتی به خواسته ساده اش در مورد اعاده دادرسی توجه کند.

با زندانی دیگری حرف زدم که اهل سنت است و می گوید تنها خواسته ام این است که به من اجازه بدهند وکیل داشته باشم و اگر واقعا جرمی مرتکب شدند علنی محاکمه ام کنند و اگر مستنداتی علیه من دارند بگذارند رسانه ها با من هم مصاحبه کنند و آنها هم مستندات شان را ارئه کنند و من نیز دفاعم را. او هم با حکم اعدام در زندان است به زودی مصاحبه اش را منتشر می کنم اما خانواده اش تهدید می شوند که اطلاع رسانی نکنند.

بارها سخنان این خانواده ها با سانسور و بی توجهی و گاهی مصلحت اندیشی حذف و ناشنیده گرفته شد. این خانواده ها هم از دیدگاه من ایرانی هستند و نیاز به شنیده شدن و توجه ویژه داشتند و دارند.

آقایان جیش العدل! مردم از این بی عدالتی خسته اند و شما دقیقا تکرار همین رفتارها و بی عدالتی های جمهوری اسلامی هستید وقتی سربازان را بی خبر از خانواده های شان در اسارت نگاه داشته اید و هر بار تهدید به اعدام می کنید. شما تکرار همین رفتارهای جمهوری اسلامی هستید اگر گروگان ها را بدون توجه به اضطراب های خانواده ها و مردم شان اعدام کنید.

مردم ایران چه گناهی کردند که در هر فصلی باید به یک جریان افراطی التماس کنند که دست از خشونت و اعدام و بی خبرگذاشتن خانواده ها و داغدار کردنِ جامعه بردارند ولی این چرخه خشونت هر بار از یک سویی ادامه می یابد؟

برخی از خانواده های این سربازان می گویند تنها دو سه ماه مانده بود که خدمت اجباری سربازی فرزندان شان تمام شود و به خانه برگردند. به خاطر خانواده های شان بگذارید آنها به خانه برگردند و ملتِ همیشه داغدار ایران را داغدار تر نکنید.
مسیح علی نژاد

Advertisements

کارها

Information

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: